Wsie Warszawy

Mikołaj Gomółka – architekt, urbanista i wykładowca akademicki. Autor badania „Post-miasto – Strategie dla wyludniających się miast na przykładzie Bytomia”, która zostało uhonorowane licznymi nagrodami. Wykłada na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (WAPW) oraz był wykładowcą gościnnym na takich uczelniach jak Technische Universität Berlin, University of Detroit Mercy oraz Hanoi Architectural University. Związany z warszawską pracownią architektoniczną TŁO. W ramach badań naukowych skupia się na kompozycji urbanistycznej, badaniu historycznych struktur przestrzennych oraz powojennej odbudowie miast, a także na dziedzictwie polskich architektów za granicą.

Krzysztof Janas – socjolog i antropolog społeczny, doktorant w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami nad architekturą, miastem i projektowaniem. Stypendysta Fulbrighta, m.st. Warszawy i Fundacji im. Stefana Kuryłowicza. Publikował w czasopismach naukowych, między innymi w „Urban Studies”, „Conflict Resolution Quarterly” „Przeglądzie Socjologicznym”, „Kulturze i Społeczeństwie” oraz popularnonaukowych: „Rzut. Kwartalnik Architektoniczny”, czy „Notes na 6 Tygodni”.

Małgorzata Jaszczołt – pełnomocnik Dyrektora w Narodowym Instytucie Kultury i Dziedzictwa Wsi. Absolwentka etnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1993) i Podyplomowego Studium Muzeologicznego UJ (2006); wieloletni kustosz w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie (od 1995), opiekun kolekcji gospodarki podstawowej i rzemiosł. Interesuje ją szczególnie tematyka związana z rzemiosłem i rękodziełem w kontekście historycznym oraz współczesnym, wystawiennictwo muzealne, film etnograficzny oraz muzealnictwo prywatne. Bliskie są jej kwestie związane z lokalnymi tożsamościami. Prowadziła badania terenowe związane z rzemiosłem i rękodziełem, oraz wsiami na warszawskim Ursynowie. Autorka i współautorka wielu wystaw, dokumentów filmowych, artykułów naukowych i popularnonaukowych muzealnych oraz wpisach na blogach instytucjonalnych.  Jest autorką koncepcji filmów Wsie Ursynowa (cz. I „Introspekcje”. cz. II „Nostalgicznie”, cz. III „Społeczność”), współautorką książki (z Jerzym Szałyginem i Julią Włodarczyk) Ursynów z pamięci. Szkice etnograficzne (2014) oraz (z Jerzym Szałyginem) Ursynów lokalny. Pod miejską tkanką (2018).

Magdalena Krzosek – projektantka i badaczka środowiskowych historii, miejska ogrodniczka. Specjalizuje się w opiece nad zielenią, realizacji działań w przestrzeni publicznej oraz współpracy z instytucjami kultury i organizacjami pozarządowymi. W Fundacji Puszka współtworzy inicjatywę Miastozdziczenie oraz Społeczne Archiwum Warszawskiej Przyrody. Na Uniwersytecie Warszawskim prowadziła autorskie zajęcia, m.in. „Od sztuki ziemi do designu spekulatywnego”, „Miasto-ogród. Instytucje i praktyki oddolne”, „Między naturą a zielono-błękitną infrastrukturą. Przykład Warszawy” czy „Plantopia. Kulturowe spojrzenia na relacje ludzi i roślin” (2021-2024). Autorka publikacji, wykładów i warsztatów poświęconych relacjom przyrody, ludzi i miasta. We współpracy z Biurem Kultury m.st. Warszawy przygotowała raport Kultura dla Natury (2023) poświęcony edukacji przyrodniczej w stołecznym sektorze kultury. Prowadzi pracownię projektową Mikroklimaty (https://mikroklimaty.com/). Wychowała się na lubelskiej wsi. 

Aleksandra Litorowicz – prezeska Fundacji Puszka, kulturoznawczyni, badaczka i kuratorka. Wykłada w School of Form oraz School of Ideas na Uniwersytecie SWPS. Twórczyni konkursu dla Warszawy przyszłości FUTUWAWA oraz projektów badawczych i edukacyjnych związanych z miastem i sztuką w przestrzeni publicznej. Współzałożycielka Szkoły Architektury Społeczności SAS. Kierowniczka ogólnopolskiego badania malarstwa monumentalnego oraz projektu badawczego Place Warszawy (do odzyskania). Autorka inicjatywy Miastozdziczenie.pl badającej międzygatunkowe zamieszkiwanie. Pomysłodawczyni i redaktorka książki Atlas wszystkich mieszkańców traktującej o ludzko-pozaludzkich relacjach w Warszawie. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz m.st. Warszawy, w 2021 roku wyróżniona tytułem wybitnej absolwentki dwudziestopięciolecia Uniwersytetu SWPS. Członkini Społecznej Rady Kultury przy Prezydencie m.st. Warszawy.

Mikołaj Madurowicz – doktor habilitowany, badacz miasta, geograf, varsavianista, genealog. Pracownik Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego, redaktor naczelny czasopisma „Prace i Studia Geograficzne”, przewodniczący Komisji Historycznej Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, prezes Stowarzyszenia „Myśl i Twórz”. Naukowo zajmuje się miastem, kartografią literacką i metodologią badań. Autor i redaktor książek, autor blisko stu artykułów naukowych, popularnonaukowych i zupełnie nienaukowych. Był inicjatorem i współorganizatorem cyklu interdyscyplinarnych konferencji naukowych pt. „Współczesna przestrzeń miejska” (2006–2021). Współprowadzi cykl Seminariów Warszawskich. Jest członkiem zarządu Komisji Historii Geografii Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Wyróżniony Odznaką Honorową Zasłużonego dla Warszawy (2023) przyznawaną przez Radę Warszawy za działalność na rzecz miasta.

Jerzy Szałygin – etnograf, konserwator zabytków, muzealnik, od początku pracy zawodowej (1988) związany z ochroną zabytków w Polsce. Pracownik instytucji związanych z ochroną i opieką nad zabytkami. Wieloletni wykładowca akademicki studiów dziennych i podyplomowych m.in. na Uniwersytecie Warszawskim, Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego oraz Akademii Nieświeskiej w Mińsku. Działacz społecznych organizacji oraz fundacji zajmujących się ochroną zabytków w Polsce, prezes Fundacji Ochrony Wspólnego Dziedzictwa Kulturowego „Terpa”, wieloletni wiceprezes ZG Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków. Uczestnik prac polskich i międzynarodowych komisji konserwatorskich ds. rewaloryzacji i konserwacji zabytków, koordynator i realizator ponad 50 projektów związanych z ochroną polskiego dziedzictwa kulturowego w Polsce i za granicą. Trzykrotnie mianowany rzeczoznawcą Ministra Kultury (obecnie: Rzeczoznawca Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie architektura i budownictwo, specjalności architektura i budownictwo drewniane). Autor i współautor pięciu książek (w tym dwóch dotyczących dziedzictwa warszawskiego Ursynowa stanowiących efekt wieloletnich, zespołowych badań nad dziedzictwem tej najmłodszej warszawskiej dzielnicy), ponad dwustu pięćdziesięciu artykułów i opracowań z dziedziny etnografii, ochrony i popularyzacji zabytków oraz ponad 500 dokumentacji obiektów zabytkowych. Trzykrotny stypendysta Ministra Kultury (1999, 2003, 2010). Otrzymał dwukrotnie Złotą Odznakę za Opiekę nad Zabytkami (1998, 2002), Brązowy i Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis” (2011, 2021), Złoty Krzyż Zasługi (2013). Rzeczoznawca Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków ds. oceny ochrony dóbr kultury i ochrony nieruchomych dóbr kultury, specjalista ds. dokumentacji i realizacji projektów i analiz badawczych i budowlano-konserwatorskich związanych z zabytkami.

Jan Szeliga – architekt, współtwórca Studia Zmir, działającego na pograniczu architektury i rzemiosła. W swojej praktyce współpracował z instytucjami takimi jak Pawilon Architektury Zodiak, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Miasto Stołeczne Warszawa oraz Filharmonia Harpa w Reykjavíku. Doświadczenie zawodowe zdobywał w biurach architektonicznych w Polsce, Belgii i Szwajcarii. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (2020), stypendysta Fundacji im. Stefana Kuryłowicza.

Anka Wandzel – eseistka, antropolożka, matka dwójki dzieci, członkini spółdzielczej farmy MOST. Autorka tekstów o splotach środowiska, kultury i pracy opiekuńczej w „Dwutygodniku”, „Miesięczniku Znak”, „Przekroju” i „Ładnym Bebe”. W 2024 roku otrzymała stypendium literackie m.st. Warszawy i uczestniczyła w rezydencji artystycznej „Wspólne pole” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek U-jazdowski. Od 2023 roku prowadzi na „Oko.press” cykl opowieści Rośliny zza rogu o miejskich drzewach i chwastach. Wcześniej studiowała i wykładała w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego i była laureatką nagród Fundacji GESSEL dla Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki. Urodzona w 1990 roku w Poznaniu, od dwudziestu pięciu lat mieszka w Warszawie, gdzie czyta, gotuje i łazi z dziećmi po mieście, poszukując po krzakach nadziei w dobie zmian klimatu. Autorka książki Sztuka przetrwania (wyd. Karakter/Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie), w której przedstawia kulisy projektów ekologicznych znanych polskich artystek (Joanny Rajkowskiej, Diany Lelonek, Karoliny Grzywnowicz, Cecylii Malik i innych).