Anin
Anin, część dzielnicy Wawer
Pierwotne letnisko Anin zostało założone w latach 1909–1910 na terenach dóbr wilanowskich hrabiego Ksawerego Branickiego, położonych na wydmowym tarasie pradoliny Wisły. Obejmowały one między innymi lesisty teren stanowiący resztkę borów mazowieckich. Zabudowa najstarszej części Anina była ograniczona sąsiedztwem fortu wawerskiego, będącego elementem fortecznego systemu otaczającego Warszawę, na którego terenie otuliny zakazano wznoszenia budynków murowanych, a zezwalano jedynie na budowanie drewnianych domów parterowych, na niskich podmurówkach. Do wybuchu I wojny światowej w Aninie wydzielono 200 działek budowlanych, z których 8 przeznaczono na park osiedlowy. Po zakończeniu wojny miejscowość, ze względu na swoje walory przyrodnicze i zdrowotne, zaczęła się dynamicznie rozwijać. Powstało wtedy wiele letniskowych domków dostosowanych do całorocznych potrzeb stałych lokatorów. Wybudowano też wiele nowych domów i willi, szczególnie że cena działek była niska i można było je nabywać na dogodnych warunkach. Już w 1921 roku letnisko liczyło 106 domów i 504 stałych mieszkańców 11 Encyklopedia Warszawy. Suplement ’96, Warszawa 1996, s. 9. ↩︎. Obok kolei i kolejki dojazdowej zaczęły docierać do osady autobusy, a w końcu – po zbudowaniu linii do pętli na Gocławku – tramwaj.
W Aninie szukała wytchnienia bądź osiedlała się na stałe inteligencja pracująca w stolicy. W okresie międzywojennym mieszkali tu sławni artyści scen warszawskich (m.in. Mieczysława Ćwiklińska), poeci i literaci (m.in. Konstanty Ildefons Gałczyński, Julian Tuwim), muzycy i kompozytorzy (m.in. Zdzisław Górzyński, Władysław Walentynowicz). Anin od 1924 roku był częścią letniskowej gminy Falenica, lecz faktycznie był związany z Wawrem, osadą starszą, większą i gospodarczo ruchliwszą, od której dzieli go tylko wąska linia torów kolejowych. Tuż przed II wojną światową, kiedy liczba stałych mieszkańców Anina rosła, przez co osiedle zaczęło zmieniać się z letniska w osiedle mieszkaniowe, Anin liczył około trzech tysięcy stałych mieszkańców (i około tysiąca sezonowych) i miał między innymi szkołę powszechną, prywatną szkołę powszechną Eugenii Ossowskiej, urząd pocztowo- telegraficzny, drewnianą kaplicę, ubezpieczalnię (ośrodek zdrowia), przystanek kolei elektrycznej, prewentoria, sanatoria, kasyno. Brak mu było natomiast sklepów zdolnych zaspokoić potrzeby mieszkańców. Brakowało tu również chodników, twardych nawierzchni i oświetlenia ulic.
Parafia w Aninie pw. Matki Bożej Królowej Polski została erygowana dopiero w dniu 1 czerwca 1942 roku. Pierwotny drewniany kościół rozbudowano po II wojnie światowej I nadano mu okazalszą formę: w 1948 roku dobudowano prezbiterium i zakrystię, w 1949 roku – boczne nawy. Nową murowaną świątynię konsekrowano w 1980 roku.
W 1951 roku Anin, wraz z sąsiadującymi miejscowościami (Wawrem, Marysinem, Międzylesiem, Radością, Miedzeszynem i Falenicą) i dawnymi wsiami położonymi wzdłuż szosy miedzeszyńskiej, został włączonyw granice Warszawy 22 Anin, Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Anin, dostęp: 15.04.2005. ↩︎.