Bielino
Bielino, część dzielnicy Śródmieście
Dawna jurydyka (tj. osada założona obok miasta królewskiego niepodlegająca władzom miejskim i miejskiemu sądownictwu) założona na prawie chełmińskim w 1757 roku przez Marszałka Wielkiego Koronnego Franciszka Bielińskiego 11 Franciszek Bieliński (marszałek wielki koronny), Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Franciszek_Bieli%C5%84ski_(marsza%C5%82ek_wielki_koronny), dostęp: 24.06.2025. ↩︎. Graniczyła ona od strony północnej z Osią Saską (obecnie ulicą Królewską), od strony zachodniej – z Grzybowem i Wilopolem, od południowej początkowo sięgała do obecnej ulicy Świętokrzyskiej. Wytyczona została przez architekta Józefa II Fontanę 22 Józef Fontana, Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Fontana, dostęp: 11.10.2025. ↩︎w kształcie prostokąta, którego centrum stanowił prostokątny rynek – obecny plac Dąbrowskiego. Władzę administracyjną i sądowniczą sprawował wójt i czterech ławników. W 1789 roku Bielino liczyło około 2,6 tysiąca mieszkańców. Rok później Bielińscy sprzedali jurydykę Feliksowi Łubieńskiemu. Bielino włączono do Warszawy w latach 1791–1794 33 Encyklopedia Warszawy, red. B. Kaczorowski, Warszawa 1994, s. 65. ↩︎.