Kawęczyn
Kawęczyn (dawniej Kawięczyno), część dzielnicy Rembertów
Dawna wieś, powstała w XII wieku, z nadania książęcego wchodziła w skład dóbr Kamion należących do biskupów płockich. W XVI wieku Kawęczyn liczył 6 łanów włościańskich (około 100 ha) i 1 łan wójtowski (17 ha). Wieś duchowna Kawieczyno w 1580 roku znajdowała się w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej w województwie mazowieckim. Na przełomie XVI i XVII wieku była częścią tak zwanego klucza skaryszewskiego należącego do kapituły płockiej, a po rozbiorach stała się własnością rządową i wchodziła w skład dóbr ekonomii warszawskiej. W 1811 roku mieszkało w niej 16 gospodarzy, z których 10 odrabiało pańszczyznę, 2 uprawiało ziemię tylko w połowie, a 4 płaciło czynsz (prócz tego było 8 chałupników) 11 Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. III, Warszawa 1882, s. 914. ↩︎. W osadzie była również zlokalizowana karczma i cegielnia. Wieś miała powierzchnię ponad 1953 morgi magdeburskie (około 500 ha). W 1827 roku Kawęczyn liczył 24 domy i 131 mieszkańców. U schyłku XIX wieku wieś miała 34 domy, mieściła się w niej duża cegielnia oraz fabryka wyrobów z terakoty 22 Tamże. ↩︎. W 1866 roku cegielnię i fabrykę połączono i przekształcono w Kawęczyńskie Zakłady Cegielniane Kazimierza Granzowa, całkowicie zniszczone dopiero podczas II wojny światowej 33 Kazimierz Granzow, Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Kazimierz_Granzow, dostęp: 12.09.2025. ↩︎. W 1905 roku we wsi było 51 gospodarstw, kuźnia, 5 sklepów i 1437 mieszkańców.
Wieś, w latach 1867–1939 należąca do gminy Wawer, w 1916 została włączona do Warszawy 44 Encyklopedia Warszawy, red. B. Kaczorowski, Warszawa 1994, s. 328–329. ↩︎. W 1921 roku Kawęczyn liczył 416 mieszkańców, osada fabryczna Kawęczyn zaś – 563 mieszkańców 55 Kawęczyn (Warszawa), Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Kaw%C4%99czyn_(Warszawa), dostęp: 12.09.2025. ↩︎.