Okęcie
Okęcie (dawniej Zakącie, Okącie, Okencie), część dzielnicy Włochy
Dawna wieś szlachecka Okencie w średniowieczu należała do parafii Służew. Swoją nazwę zawdzięcza położeniu w samym rogu (kącie) posiadłości Rakowskich. Osada początkowo była zwana również Zakącie lub Okącie. W XV wieku była zamieszkiwana przez szlachtę herbu Wierzbowa i Prus. W XVI wieku stanowiła własność Okęckich (właściciele wsi zaczęli używać nazwiska odmiejscowego: Okęccy herbu Radwan 11 Okęcie (Warszawa), Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Ok%C4%99cie_(Warszawa), dostęp: 12.09.2025. ↩︎). W 1528 roku miała powierzchnię 2 łanów (około 34 ha). W XVII wieku stanowiła własność Petrykowskiego, w XVIII wieku generała Arnolda Anastazego Byszewskiego, ostatniego adiutanta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 Arnold Anastazy Byszewski, dz. cyt. ↩︎, właściciela sąsiednich Załusek, Opaczy i części Rakowa. W 1789 roku Okęcie liczyło 26 gospodarstw. W wieku XIX weszło w skład wielkiego majątku Łabęckich obejmującego również Raków i Marcinkówkę (dominium miało powierzchnię 1186 mórg gruntów ornych, 1035 mórg ogrodów, 114 mórg łąk, 29 mórg nieużytków, 14 budynków murowanych i 11 drewnianych) 33 Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII, Warszawa 1886, s. 423. ↩︎.
W 1856 roku dla właścicieli majątku w pobliżu stawu Sadurka wzniesiono piękny dwór projektu Bolesława Orłowskiego. Łabęccy pobudowali obok wzorowe budynki folwarczne (wzdłuż dzisiejszej ulicy Komitetu Obrony Robotników), które powszechnie podziwiano, między innymi w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego 44 Tamże. ↩︎. Okęcie było więc swoistym „centrum zarządzania” ziemiami rakowsko-okęckimi 55 R. Gawkowski, Moja dzielnica Włochy, historia Włoch i Okęcia, Warszawa 2010, s. 29. ↩︎. Na jej obrzeżach ulokowano forty twierdzy Warszawa: Zbarż i Okęcie, które w znaczący sposób hamowały rozwój przestrzenny osad (wiosną 1883 roku rozpoczęto budowę 20 fortów okalających Warszawę) 66 Tamże. ↩︎. W XIX wieku Okęcie należało do gminy Pruszków, po 1918 – do gminy Skorosze. Od 1918 roku tereny Okęcia uwzględniono w rozwoju przestrzennym stolicy. W 1923 roku na Okęciu zakończono budowę linii tramwajowej, dzięki czemu połączono osiedle z Warszawą. W 1925 roku zarząd miejski wykupił tereny Okęcia, Palucha i Służewca oraz zlokalizował na Okęciu zakłady przemysłowe związane głównie z przemysłem lotniczym, w 1934 roku przeniósł tu lotnisko wojskowe i ruch pasażerski z lotniska mokotowskiego. Od 1945 roku miejscowość stała się siedzibą gminy. W roku 1951 Okęcie, przyłączone do Warszawy, stało się częścią nowo utworzonej dzielnicy Ochota 77 Okęcie (Warszawa), dz. cyt. ↩︎.