Wawrzyszew
Wawrzyszew, Wawrzyszewo, część dzielnicy Bielany
Początkowo wieś książęca założona na prawie niemieckim 11 Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIII, Warszawa 1893, s. 151. ↩︎, następnie szlachecka (później również kościelna oraz dwa folwarki) wzmiankowana w XIV wieku, siedziba parafii. W 1367 roku płaciła dziesięcinę kościołowi w Zegrzu. W 1379 roku Janusz Starszy, książę mazowiecki ofiarował wieś w użytkowanie miastu Warszawie. W 1408 roku oddał ją władzy wójta m. Starej Warszawy. W 1528 roku Wawrzyszew liczył 5 włók powierzchni (ok. 84 ha), w 1653 – 8 włók (ok. 135 ha) i należał w XVII-XVIII wieku do benedyktynek warszawskich. Parafię i kościół erygował w 1543 roku dziedzic wsi Baltazar Smosarski 22 Tamże. ↩︎. W 1789 roku było tworzyło go 20 domów. W 1819 roku folwark Wawrzyszew przejął Instytut Agronomiczny w Marymoncie, słynący na cały kraj z hodowli owiec 33 Encyklopedia Warszawy, red. B. Kaczorowski, Warszawa 1994, s. 942. ↩︎. W 1827 roku było tu 11 domów, 138 mieszkańców 44 Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIII, Warszawa 1893, s. 151. ↩︎. W 1868 roku folwark włączono do majoratu „Carski Dar”. Wieś Wawrzyszew w końcu XIX wieku liczyła 210 mieszkańców i miała powierzchnię 215 mórg ziemi włościańskiej, folwark Wawrzyszew liczył 497 mórg, folwark Wawrzyszew Poduchowny – 107 mórg dworskich i 6 mórg włościańskich. W początkach XX wieku osada został częściowo rozparcelowana. W 1920 roku pozostała część przeszła na własność Skarbu Państwa ulegając dalszej parcelacji. W 1946 roku Wawrzyszew liczył 1319 mieszkańców, a ponadto dwie kolonie: Wawrzyszew Stary – 1252 mieszkańców; Wawrzyszew Nowy – 520 mieszkańców i należał do gm. Młociny. W 1951 roku włączony został do Warszawy 55 Encyklopedia Warszawy, red. B. Kaczorowski, Warszawa 1994, s. 942. ↩︎. Stale urbanizowany od początku lat 70. XX wieku.